Treurig en Trots

Het is vroeg in de ochtend terwijl ik naar mijn werk toe rijd. Wanneer ik een stoet vrachtwagens inhaal die allemaal hetzelfde sobere zwarte lint aan het spiegel hebben hangen, word me al snel duidelijk dat dit voor de slachtoffers van vlucht MH17 zal zijn. Niet wetende dat het de dag van rouw is. Echter word het me al snel duidelijk dat dit zo is wanneer de radio word aangezet op de werkvloer. Ik luister aandachtig na wat er verteld word, Terwijl een collega mij verteld dat ik er eigenlijk niet na moet luisteren, het maakt je 'depresief' verteld ze... dat er zoiets zou gebeuren staat in de bijbel. Ik probeer te begrijpen wat ze zegt, maar echter ben ik niet gelovig en heb ik enkel de boeken van carry slee gelezen. Maar toch heb ik respect over het feit hoe dat zij er mee omgaat. Nog steeds volg ik alles op de voet, ik vind het indrukwekkend, treurig, misselijkmakend wat er is gebeurd, maar ik ben, samen met de rest van Nederland ook wel erg benieuwd, wat ons nou staat te wachten? De rest van de dag blijf ik de radio volgen, en wanneer het rond de klok van 4 is, zet ik de wagen aan de kant, en zet het volume wat hoger. De trompet klanken klinken als dolby surround met een lange echo, ik ben niet de enige die luisterd en stil staat bij het geen wat er gebeurd is. Daarna volgt de minuut stilte .....het enige wat je hoort is het geluid wat de touwen van de vlaggenmasten maken door de wind....Nederland staat compleet stil! Terwijl de rest van de wereld gewoon doorloopt, ik bedoel, er worden notabene weer 2 gevechtsvliegtuigen uit de lucht gehaald, door dezelfde seperatisten. Maar wij zijn gefoccusd op wat er in ons land gebeurt en laten voor die ene minuut even alles zijn voor wat het is. Respect dat woord heb ik al vaker genoemd, 80% van degene die stil hebben gestaan kennen wellicht niet eens iemand van de slachtoffers, en toch doen ze het....Het kan dus wel de medemens respecteren? wellicht een les waar ze in die hoekietoekie landen nog wat van kunnen leren. De tijd tikt door en mensen die voor de televisie zitten, laten de emoties gaan, er rollen zelfs tranen over de wangen wanneer de eerste treurige houten kisten de 'Hercules' uitkomen... op de Radio en Tv hoor je diverse krijssen van nabestaanden die het simpelweg niet meer trekken. Wat gaat er door hun heen? Is het mijn Zoon,Dochter,Moeder, Vader, Opa of Oma... hoe zijn ze er aan toe? Zijn ze wel gevonden? ...Iets wat ze zicht tot op heden nog steeds zullen afvragen....Ik zou niet in hun schoenen willen, maar vooral ook niet kunnen staan...Inmiddels ben ik thuis aangekomen en zie ik de beelden van de rouwwagens die in een stoet na Hilversum rijden...ik denk er over na en besef me dat dit nog niet eens een kwart is, wat thuis is gekomen! Jeetje denk ik bij mezelf...Indrukwekkend, en Treurig, komt in me op. Maar tegen gelijkertijd ook Trots, Trots op al die mensen die langs de kanten van de weg staan, of boven op bruggen en die bloemen naar beneden gooien, om nog maar te zwijgen over de kistdragers.. een klus die door merg en been gaat. Nederland is in Rouw en dat blijkt, Ook dit hebben we aan de rest van de wereld laten zien... Maar degene die het zouden moeten zien halen gewoon weer vliegtuigen neer alsof er niks gebeurd is....onmenselijk, misselijkmakend(daar heb je dat woord weer) en onbegrijpelijk........ Er moet wat veranderen.....

 

https://www.youtube.com/watch?v=jSv5d43DD14

MH17

Wanneer Nederland wakker word op Vrijdag 18 Juli, beginnen we ons pas te beseffen wat er een dag eerder is gebeurd. Het toestel MH-17 word uit de lucht gehaald, en niemand overleeft het. Beelden gaan de hele wereld over, Woede, Verdriet en Ongeloof nemen het heft in eigen hand. Misselijkmakende beelden gaan de wereld over. Knuffels....Trouwringen.....Opengemaakte Koffers.....Vliegtuigbrokstukken.... en Seperatisten komen als maar voorbij op Social media, en Televisie.  Lichamen liggen verspreid, en ook die worden getoond alsof het niks is. Terwijl wij daar wel degelijk anders over denken. Vragen zoals: Hoe kan dit gebeuren? Waarom doet niemand iets? Is dit het begin van een Oorlog? Is het opzet? Is het een fout? Maar vooral de vraag Waarom blijft in het spel. Wanneer er een documantaire verschijnt op Televisie met daarin reacties van Nabestaanden, maak het gevoel ondragelijk. Een vader heeft de wens om nog 1 maal tegen zijn zoon te zeggen hoe onwijs trots hij op hem is... dit zal echter nooit meer gebeuren. Wanneer je er over na gaat denken, begint de brok in de keel op te zetten en je krijgt water ogen. Op de vraag waarom zullen we echter nooit een antwoord op krijgen, we kunnen nu slechts nog de slachtoffers herdenken en eren. En de nabestaanden een hart onder de riem steken, hoe moeilijk dat ook zal zijn. Op een dag als deze besef je pas echt hoe kort dat het leven kan zijn. Ik zeg te weinig Ik hou van je , Ik geef om je, echter is het raar dat je daar pas bij zo'n gebeurtenis bij na gaat denken, Joyce van den ham zing, ga niet weg zonder een knuffel, ga niet weg zonder een zoen.....Voor sommige is dit echter te laat....Nederland in rouw, een diepe wond, die niet met een pleister is op te lossen.....

 

Wie ben ik?

Hallo

 Ik ben Bart, 24 jaar en ik woon in Limburg, Het zuiden van Nederland ook wel genoemd. Sinds een jaar of 2 ben ik begonnen in de muziek, zo schrijf ik teksten voor liedjes, en ben ik begonnen met het leren van het spelen van een instrument. Ik probeer mijn ziel er in te leggen, en ook is dit een uitlaatklep voor mezelf. Ook werd ik door mijn vrienden vooral er op gewezen dat ik zo goed ben in het verzinnen en vertellen van verhalen en teksten. Via deze blog wil ik dingen delen en vertellen. 

 

#blog One!